|
Zomer. Zuiden. Precies in het midden van Italië.
Op 1450 kilometer van Brussel, op 250 kilometer van Rome,
halverwege tussen de Adriatische en de Middelandse Zee: place to be.
De zon op haar hoogst. De nachten op hun kortst.
De kleur van het gouden graan. De geur van de diepzwartste cafè.
Ansjovis. Basilicum. Cynar. Enzovoort tot. Zabaglione.
Het zomergevoel wordt losgeslagen door kleine dingen:
het silhouet van de cypres, de smaak van de eerste persing,
de geur van heuvels vol brem en de kleuren van de opkomende zon
boven een landschap dat nog niet weet hoe heet het vandaag zal worden:
Umbrië, het onbekende, miskende, ruwere, eerlijkere broertje van Toscane.
Je kan jezelf of de weg verliezen in de achtertuin,
of op de hellingen van de Monte Cucco.
De bergen zijn vlakbij, de geschiedenis ook.
Assisi, Perugia, Spoleto, Gubbio, Montefalco of Spello:
steden als eeuwenoude gedichten.
De hoogvlakte van Castellucio, de varkensoase van Norcia:
filmdecors, maar dan echt.
Groot water in het Lago Trasimeno, klein water in het zwembad.
De zomer wordt door Tim en Loredana geserveerd zoals het hoort: al dente, con amore, en indien gewenst al tartuffo
Het brood wordt elke dag vers gebakken,
de limoncello van het huis verdrijft elke gedachte aan thuis.
Terwijl de kinderen kraaien van de pret,
keuvelen de volwassenen alsof ze elkaar al jaren kennen.
Niets doen mag, veel doen kan.
Je krijgt het gevoel alsof alles vanzelf gaat
La vita è bella a La Vallata.
|